علماى كلام هدايت نمود . شيخ مفيد بمجلس او حاضر شد و موضوع سؤال مردى را كه جواب شنيده و رفته بود پيش كشيد و با رمانى ببحث پرداخت . رمانى در پايان مجلس نامهء بعنوان ابو ياسر نوشته و سفارش شيخ را به او نمود و در آن نامه او را بمفيد ملقب كرده بود . بگفتهء ابن شهرآشوب در معالم العلماء وجه تسميهء به اين لقب از جانب صاحب الامر ع است . وى از بزرگترين مشايخ شيعه و رئيس و استاد آنان بوده و علماى متأخر از او همه از وى استفاده نموده‌اند . فضل او در علم فقه و كلام و روايت مشهورتر از آنست كه به وصف درآيد . ثقه ، عالم ، موثق‌ترين اهل زمان خود و اعلم آنان بوده است رياست اماميه در زمان او بوى منتهى گرديد . در صناعت كلا و فقه بر همه پيشى و برترى داشت . سريع الانتقال تيزهوش و حاضر جواب بود . امتيازش بين علماى اماميه اينست كه توقيعاتى از ناحيهء ولى عصر ع براى او رسيده و عين توقيعات از جمله در خاتمهء مستدرك - الوسائل مندرج است . مشايخ وى بالغ بر پنجاه نفرند از جمله : ابو القاسم جعفر بن قولويه ، شيخ صدوق ابن بابويه و غيره . جماعتى از علماء نزد او تلمذ كرده‌اند مانند : سيد مرتضى علم - الهدى ، سيد رضى ، شيخ طوسى ، سلار و غيرهم . چون پدر شيخ مفيد معلم لقب داشته ازاين‌رو بابن معلم شهرت يافته است . او در شب سوم ماه رمضان سنهء 413 در بغداد وفات يافت ، در تشييع جنازه‌اش جمعيت به حدى بود كه